У свеце стала цесна ад думак
І паху у машынах ігліцай,
А ад прахожых йдзе цяжкі смутак
І бачыцца ў вачах слова “прынцып”.
Нянавісць незнаёмых мне твараў
Зашкальвае за сотню адсоткаў.
Яны яе ўпіхнуць ў мэмуары,
А некаторыя зальюць водкай.
Паскардзяцца крыху, хвілін двесці,
На жонак, на сяброў і на босаў
І пачынаюць гутарку весці
Пра філасофію іх, дарослых.
І з прынцыпа не йдуць кампрамісам,
І не вітаюцца [...]
Порвать учебники по физике,
Сказать Ньютону: «Ты не прав»
И сделать назиданье мизерным
На радость стонущим врагам,
Вскользь поровнять былые склонности
И оттолкнуться от Земли –
Теперь я точно в невесомости,
Хочешь смотри, хочешь лови.
В ладонях тонкий ветер воздуха,
А в волосах созвездный свет.
Лечу сама, совсем как взрослая,
И, как у взрослой, сердца нет.
До горизонта – путь из ила,
А рядом голос по пути
Мне шепчет [...]
Сіметрычна крывое люстэрка
керпае рэпартаж пра нас.
Вычварэнскі чорныя душы
танчаць побач са мной вальс.
Я гляджу у прыгожыя вочы,
а ў іх зрэнцах мільгае нуль.
Не прашу злата-срэбра. Проста
забяры мяне адсюль..
узвышаюся сваёй верай
над стратасферай.
паўтараю табе пра нябёсы,
заплятаючы аблокі ў косы:
“родны мой, мілы мой, паглядзі,
як высока ляцім!
людзі – кропкі, дамы быццам коскі,
рэкі – што пасля тэксту зноскі.
мы і неба блакітна-белае -
адзінае цэлае,
прахалода дыхае ў вочы,
быццам казку казаць хоча.
цёплы вецер спяе калыханку,
прачнемся зранку
і патрапім назад, у звычайны стрэс,
так што радуйся гэтай прагулцы, балбес!”
я наперад лячу апантана,
як куля [...]
Душа растаецца з целам
І боль ўвасаблення трывае:
Давайце пісаць мелам
Пра тое, што мы кахаем!
Хай звонку не бачна гэта,
Але ў цішыні чутна,
Як цепляцца кроплі света,
Што ў сэрцы тваім начуе.
Няхай узаемнасць знікла,
Хай думка нас гэтая губіць,
Давайце кахаць сціпла
Таго, хто нас ўжо не любіць.
І біцца рукамі моцна
За тых, хто намі гуляе.
Давайце пісаць крывёю
На сценах, што мы кахаем!
Няхай яны бачаць [...]
(па матывах песні Земфіры «Я полюбила Вас»)
Дым сигаретный. Light.
Стон на автоответчике.
Time не жалело life,
Мысли себе перечили.
Листья летели вниз,
Где щеголяли модники,
Я выбирала жизнь,
Стоя на подоконнике.
В море плыла волна,
Соль превращалась в золото,
В небо неслась молва
Вместе с прекрасным голубем.
Гиперболичность призм
Свет отражала здорово,
Я выбирала жизнь,
Целившись прямо в голову.
Бился неровно пульс,
Так не хватало воздуха,
В сердце вломилась грусть
И, как змея, в [...]